Koszt zezwolenia:

    Obok Jezioraka największe jezioro Pojezierza Iławskiego leżące na wschód od Morąga. Zbiornik o wyjątkowo dobrze rozwiniętej linii brzegowej i bardzo urozmaiconym kształcie, z kilkunastoma wyspami. Rzeźba dna bardzo urozmaicona, występują liczne głęboczki i górki podwodne. Jezioro otaczają brzegi wysokie, miejscami strome. Małe kępy lasu występują wokół północnej części jeziora oraz od strony południowej. Jezioro Narie jest zbiornikiem sielawowym, północno-wschodnia zatoka zwana Ponarami odbiega swoim charakterem od Narii i reprezentuje sandaczowy typ jeziora. Roślinność wynurzona występuje dość wąskim poprzerywanym pasem wzdłuż około 3/4 długości linii brzegowej. Wśród szuwarów przeważa trzcina, pałka wąskolistna i sitowie jeziorne. Roślinność zanurzona niezbyt obficie porasta łagodniejsze stoki ławicy przybrzeżnej; jest gatunkowo urozmaicona, przeważają ramienice, moczarka kanadyjska, mech wodny i rdestnica przeszyta. Bardzo strome przybrzeżne partie dna pozbawione są roślinności zanurzonej. Większe powierzchnie łąk podwodnych znajdują się wokół wysp i u przewężenia z Ponarami. Pogłowie ryb urozmaicone, z przewagą sielawy, płoci. leszcza, szczupaka, okonia i węgorza. Występuje też sieja i miętus. Jezioro leży w górnej części dorzecza Pasłeki; zasilane jest wodą z czterech małych sąsiednich jezior (Ponapry Duże i Małe, Czarne, Trędla) oraz z pól i źródlisk wypływających w wielu miejscach stromych wysokich nadbrzeży. Odpływ w północnej zatoce jeziora daje początek rzece Miłakówce. Wokół jeziora leży kilka wsi: Woryty. Gulbity, Ponary, Lusajny, Kretowiny. Brzegi jeziora, a zwłaszcza południowy, półwysep Kretowiny zagospodarowane są turystycznie, z licznymi ośrodkami wypoczynkowymi. Wokół jeziora liczne drogi, w części utwardzone, o dobrej nawierzchni. Jezioro objęte jest strefą ciszy.

A tak pisze o naszym jeziorze prasa:

„Na Pojezierzu Olsztyńskim zostało już niewiele zarówno czystych jak i głębokich jezior. Na pewno jednym z najciekawszych i najpiękniejszych jest jezioro Narie. Piękna woda (przezroczystość 5-7 metrów) sprawia, że jeśli raz odwiedzisz jego podwodne królestwo, to nie oprzesz się ponownemu zanurzeniu w jego otchłani. Dojazd do jeziora jest bardzo prosty i prakycznie da się to zrobić z każdej strony. Najprościej jednak wjechać do tak zwanego "centrum" czyli typowo turystycznej miejscowości Kretowiny. Z Olsztyna jedziemy więc do Morąga, stamtąd do Żabiego Rogu i tu na pewno rzucą nam się w oczy drogowskazy z napisem "KRETOWINY 3 km". Jezioro nasze zauważymy od razu, posiada bowiem malowniczą linię brzegową z licznymi zatokami. 1240 ha powierzchni wody to chyba zachęcająca liczba. Dodam jeszcze, że mamy do odwiedzenia 19 wysp o łącznej powierzchni 26 ha. Na największej z nich "Wielkim Ostrowiu" zwanej też "Krowią wyspą", rosną przepiękne, ponad dwustuletnie lipy. Niektóre wyspy są prywatne, ale jak na razie nikt nie zabrania zwiedzania i podziwiania ich. Z uwagi na to, że dno jeziora jest tak "powertepowane" (podwodne pagórki, głębokie rynny i lejki) możemy od razu wybrać się na 44 metry, lub podziwiać wspaniały litoral i jego mieszkańców. Pod wodą możemy spotkać wiele ciekawych rybek: szczupaka, okonia, sandacza, leszcza, płoć, krąpia, wzdręgę, węgorza, lina. Nie od parady Narie nazywane jest "rajem dla wędkarzy". Nas na pewno zafascynują ławice sielawek, oraz fakt, że jesienią pojawiają się ogromne sieje (20-30 cm, jak na ten gatunek jest to dużo). Jednak największą przygodą będzie zapewne spotkanie z przepiękną rybą, którą rzadko mamy okazję podziwiać w jeziorach (zwłaszcza polskich), a mianowicie z MIĘTUSEM. Najczęściej można go spotkać na granicy litoralu i mulistej pustyni, oczywiście w nocy. Prócz rybek możemy podziwiać wspaniałe rośliny: moczarkę kanadyjską, rogatka, wywłócznika, rdestnicę... Jeśli znudzi nam się nurkowanie (co jest praktycznie niemożliwe), możemy wybrać się by zgłębić tajemnice mniejszych jeziorek, które są połączone z nim małymi potokami. Osobiście nie radzę wybierać się tam osobom mało wytrwałym, ponieważ nie jest to takie łatwe. Należy uzbroić się w cierpliwość i kajak (to jest jedyny sposób na przepłynięcie potoków, które tak naprawdę są śmierdzącymi bagnami). Mimo wszystko jednak warto, ponieważ niewiele osób odwiedza te jeziorka w ciągu całego roku. Mnie osobiście najbardziej spodobało się jeziorko Trąciła, gdyż jest to jeden wielki litoral z przepięknymi nenufarami i pięknym nienaruszonym podwodnym dywanem z moczarki i rogatków...”

Marcin Osika